"जागर स्त्री शक्तीचा" सहावे-पुष्प.. विषय-पत्नी...

"जागर स्त्री शक्तीचा" ही नऊ दिवसांची नऊ लेखाची लेखनमाला देवीचरणी अर्पण.... जय भवानी....

सहावे - पुष्प

विषय - पत्नी

घराला घरपण आणणारी आणि स्वतःच्या प्रेमळ स्वभावाने, घराला स्वर्गाहून सुंदर बनवणारी स्त्री..

पत्नी, बायको, कारभारीण, मालकीण, घरधणीन, दारा, भार्या, वल्लभा, धवा, प्राणप्रिया, कांता, सहधर्मचारिणी, अर्धांगी, अर्धांगिनी, सती, त्रिणीता, गृहिणी, प्रणेश्वरी अश्या एक ना अनेक नावांनी संबोधली जाणारी लग्न झालेली स्त्री म्हणजे पत्नी होय. घराची लक्ष्मी, पतीची अर्धांगिनी, आणि कुटुंबाचा आधार असलेली स्त्री होय जिचे आपल्या पतीसोबतच त्याच्या परिवाराशी आयुष्यभराचे नाते जोडले जाते आणि ते ती शेवट पर्यंत नेटानी निभावतेही. 

हिंदू परंपरेत पत्नीला लक्ष्मी चे स्थान दिले जाते जी कुटुंबाचा आधार बनते आणि सर्वाना नेहमी एकत्र ठेवण्याचा प्रयत्न करते. तिच्या येण्याने घराचे नंदनवन होते. पतीचे आईवडील, वडिलधारे, नातेवाईक यांचा ती नेहमी आदर करते नव्हे ते ती आपलें कर्तव्य समजते. घरातील सर्वांची आपुलकीने काळजी घेते ही तीला आपली जबाबदारी वाटते. 

प्रेम त्याग आणि परोपकाराच दुसरं नाव म्हणजे पत्नी.

स्वतःच अस्तित्व विसरून साखर जशी पाण्यात विरघळते ना अगदी तशीच सासरी विरघळून सासर गोड करणारी साखर म्हणजे पत्नी. 

कौतुक आणि कृतज्ञतेच्या गावी जाण्याचं स्वप्न न पाहता आजन्म यंत्रवत विनामूल्य सेवा देणारी महात्यागी म्हणजे पत्नी. 

पदरी पडलेल्या आणि नंतर पतीरुपी प्रियंकराला जसा आहे तसा स्वीकारून त्याच्या कुशीतच आपलं अस्तित्व शोधणारी प्रेमळ प्रेयसी म्हणजे पत्नी. 

स्वतःच्या जीवनातून नवा जीव घडवणारी विश्वनिर्मिती म्हणजे पत्नी. 

उंबठ्याबाहेर पडल्यावर वेदना पिऊन सासरचे गोडवे गाणारी थोर स्त्री म्हणजे पत्नी. 

माहेरी गेल्यावर कायम सासरची ओढ असणारी माहेरची लेक म्हणजे पत्नी. 

हे नातं जरी जबाबदारी आणि कर्तव्य यात बांधलेलं असलं तरी जसजसा संसार होत जातो तसतस हे नातं अधिक अधिक खुलत जात आणि खूप सुंदर, गोड होत जात... त्यात खुपसाऱ्या  गंमतीजमती ही होत जातात. हे थोडक्यात सांगणारी ही कविता 

पत्नी जर नसेल तर, राजवाडा पण सुना आहे

पत्नीला नाव ठेवणं, हा गंभीर गुन्हा आहे...

वय कमी असूनसुद्धा, मुलगी समजदार असते 

पत्नी पेक्षा पतीचे वय, म्हणून जास्त असते....

खरं पाहिलं तर तिच्याशिवाय, पानही हालत नाही 

घरातलं कोणतच सुख पत्नीशिवाय खुलत नाही..

तिचा दोष काय तर म्हणे, चांगल्या सवयी लावते 

कुटुंबाच्या कल्याणासाठी दिवसरात्र धावते..

नोकरी अन पगाराशिवाय, पतीजवळ आहेचं काय 

तुलनाच जर केली तर सांगा तुम्हाला येत काय..?

चिडत असेल अधून मधून, सहनशीलता संपल्यावर

तुम्हीच सांगा काय होणार चोवीस तास जुपल्यावर?

स्वच्छ, सुंदर पवित्र घर, पत्नीमुळेचं असतं 

पती नावाचं विचित्र माणूस तिलाच हसत बसतं..

पत्नीची टिंगल करून, फिदी फिदी हसू नका

तिच्या यादीत मूर्ख स्थानी नंबर वन बसू नका...

असो थोडी गंमत या नात्याची, मनावर घेऊ नका....

असं सुंदर आणि गोड नातं तुमच्यापण आयुष्यात असू दे..

जय भवानी.....

     अनामिका (PMJ)

✍️सौ. पुजा जहागीरदार.

"जागर स्त्री शक्तीचा" पाचवे-पुष्प.. विषय-प्रेयसी...

"जागर स्त्री शक्तीचा" ही नऊ दिवसांची नऊ लेखाची लेखनमाला देवीचरणी अर्पण.... जय भवानी....

पाचवे- पुष्प

विषय - प्रेयसी 

प्रेयसी हा शब्द प्रेमातील स्त्री साठी वापरला जातो. पण मुळात तो तिचा एक गुण आहे. "कश्यावरही प्रेम करणारी स्त्री म्हणजे प्रेयसी होय." मग ती व्यक्ती असो, वस्तू असो नाहीतरी कृती असो. मुळातच ती प्रेमळ, मायाळू, अती जीव लावणारी, जवळकी साधणारी, आपुलकी असणारी जिव्हाळा असणारी असते. प्रेयसी हा प्रत्येक स्त्री मधील एक सुंदर गुण आहे ज्याने ती प्रत्येकाला स्वतःशी बांधून ठेवते. थोडक्यात प्रेयसी म्हणजे प्रेम लावणारी स्त्री मग ती आई, पत्नी, मुलगी, बायको, आजी, मावशी, काकू, आत्या, मामी, सासू सून कुणीही असू शकते.

मग प्रेम म्हणजे काय?  तर प्रेम म्हणजे उत्साह, सळसळत  चैतन्य, दुसऱ्याला स्वीकारण्याची क्षमता, वासल्या, ममता, सकारात्मकता, शांत वृत्ती, एकाग्रता, आनंद, समाधान, निरागसता, निरपेक्षता, आत्म्याचा पवित्र हक्क, सुवर्ण पवित्र बंधन जे कर्तव्य आणि सत्याला जोडत. डोळ्यांना दिसत नाही पण आतून असतं.

प्रेम लाभो प्रेमळाला त्याग ही त्याची कसोटी....

प्रेम संशयमुक्त, त्यागयुक्त असतं 

समाजाच्या सहानुभूतीवर ते अवलंबून नसतं 

प्रेम कायम उमलत असतं उपजत असतं 

प्रेमाशिवाय जीवन स्मशान असतं 

फुलपाखराच फुलावर असतं 

आईच बाळावर असतं 

निसर्गाचा - माणसांवर असतं 

सावित्रीच - सत्यवानावर असतं 

हमे तुमसे प्यार कितना ये हम नाही जानते 

मगर जी नही सकते तुम्हारे बिना.....

हे गाणं प्रेमाच्या व्याखेत कधीच बसत नाही त्यात व्याकुळता आहे, वासना आहे, लोभ आहे, हव्यास आहे म्हणजे प्रेम नाही. 

आज काळ बदला आहे आणि प्रेमाची व्याख्याही खूप बदलत जातेय... आपण विचारच करू शकत नाही इतकी... एकदा एक राधा कृष्णाची फ्रेम बघून एका लेखिकेला एका छोटया मुलाने प्रश्न विचारला "राधा ही कृष्णाची 'गर्ल फ्रेंड' होती ना?" त्या एकदम दचकल्या. "नाही रे, राधा ही कृष्णाची खूप मोठी भक्त होती." या त्यांच्या उत्तरावर शांत न बसता त्यानी पुन्हा एक शंका विचारली - "पण माझ्या वर्गातले मित्र म्हणतात, ते दोघं 'गर्ल फ्रेंड- बॉय फ्रेंड' होते!". "अरे नाही म्हंटलं ना, राधा एक श्रेष्ठ भक्त होती श्रीकृष्णाची" आणि नंतर त्यांनी त्याचं लक्ष दुसरीकडे वेधलं.

मात्र त्या दिवसापासून त्यांना चैन पडत नव्हती. ज्यांनी 'भागवत' ग्रंथ वाचला, ऐकला आहे आणि ज्यांनी श्रीकृष्णाच्या आयुष्यावर अभ्यास केला आहे अशा अनेक जणांना त्यांनी एक प्रश्न विचारला - "श्रीकृष्णांनी गोकुळ सोडले तेव्हा त्यांचे वय काय होते आणि रासक्रिडा ही त्याच्या आधीची ना?" यावर सगळ्यांकडून त्यांना असे उत्तर मिळाले की श्रीकृष्णांच आयुष्य साधारण १२० ते १२५ वर्षांचे होते. त्यातील ८ ते १० वर्षांचे असेपर्यंत ते गोकुळ आणि वृंदावन मध्ये होते. साधारण वयाच्या १०व्या वर्षी त्यांनी कंसाचा वध केला. गोप-गोपींबरोबरची रासक्रिडा ही त्याच्या आधीचीच. रासक्रिडेनिमित्त लहान वयातील श्रीकृष्णाच्या सहवासात गेल्याने गोपिकांच्या मनातील विकार नाहीसे होऊन त्यांना आध्यात्मिक आनंद मिळाला. ८व्या वर्षी गोकुळ सोडल्यानंतर श्रीकृष्णांनी रासक्रिडा कधीही केली नाही"यावरून ही गोष्ट तर नक्की की श्रीकृष्ण जेव्हा गोपींबरोबर खेळायचे तेव्हा त्यांचं वय साधारण ८ पेक्षा कमी होतं आणि इतर गोपी या निश्चितच तरूणी होत्या. गोपींचं श्रीकृष्णवर खूप प्रेम होतं हे जे म्हणतात ते प्रेम 'भक्त-देव' या अर्थानी होतं.

आजच्या तरूण पिढीला 'राधा-कृष्ण' किंवा 'कृष्ण आणि गोपी' य नात्यांबद्दल काय वाटतं हे जाणून घेण्यासाठी त्यांनी नंतर एक सर्वेक्षण केलं त्यावरून त्यांनी खात्रीनी सांगितले की आजच्या तरूण पिढीमध्ये या नात्यांबद्दल खूप गैरसमज पसरले आहेत. आजच्या तरूण-तरूणींकडून 'राधा-कृष्ण' या नात्याबद्दल हे विचार आले  ते असे होते...

१. राधा गोकुळातील एक गोपी होती. राधा आणि कृष्ण हे 'प्रियकर-प्रेयसी' होते.

२. ते दोघे खूप प्रेमात होते पण, दुर्दैवाने लग्न नाही झाले.

३. दोघांनी लग्नही केलं होतं पण कोणाला सांगितलं नव्हतं!

4. ते दोघं 'लिव्ह इन रिलेशनशीप' मध्ये होते !!

एवढचं नाही तर जेव्हा 'लिव्ह इन रिलेशनशीप' साठी आपल्या देशात परवानगी मिळाली तेव्हा कोर्टाकडून याला जी पुष्टी मिळाली ती अशी -

'The court said even Lord Krishna and Radha lived together according to mythology. '

आज अनेक नाटक, चित्रपट, गाणी, मालिका यात सर्रास दाखवलं जातं की श्रीकृष्ण बनलेला पुरूष (मोठ्या वयाचा) इतर गोपींची (त्याच्याच वयाच्या) छेड काढत आहे. वास्तविक पाहता असे दाखविणे पूर्णपणे चूक आहे. रासक्रिडा जर दाखवायचीच असेल तर कृष्ण म्हणून ८ पेक्षा कमी वय असलेला मुलगा घ्यावा व गोपी मोठ्या घ्याव्यात आणि त्यांच्यातलं प्रेम वेगळ्या प्रकारे (भक्ती युक्त) सादर करावे. श्रीकृष्ण यांची प्रत्येक कृती, त्यांचा प्रत्येक निर्णय हे आपल्यासाठी आदर्शांचा मोठा ठेवा आहे. 'त्यांनी अत्यंत लहान वयात त्यांच्या आईच्या वयाच्या गोपींची खोडी काढली' याचा चुकीचा अर्थ घेऊ नये. व आपल्या मुलांनाही ते समजावून सांगावे नाहीतर त्यांचा गैरसमज होऊन 'ही चुकीची गोष्ट जर देव करू शकतो तर आपण का नाही' असा विचार करून युवापिढी उद्या बिघडायला लागली तर तेव्हा त्यांना दोष देण्यात अर्थ राहणार नाही.

असो पण राधेसारखी प्रेयसी आपणा सर्वांच्या आयुष्यात नक्कीच येवो. जय भवानी 

     अनामिका (PMJ)

सौ. पुजा जहागीरदार.

"जागर स्त्री शक्तीचा" चौथे-पुष्प.. विषय-मैत्रीण...

"जागर स्त्री शक्तीचा" ही नऊ दिवसांची नऊ लेखाची लेखनमाला देवीचरणी अर्पण.... जय भवानी....

मैत्री तुझी नी माझी 

भेटायला कारण लागत नाही 

भेटलो नाही म्हणून अंतर वाढत नाही 

सुख दुःख वाटून घ्यायला सांगावं लागत नाही 

कारण मैत्री शिवाय आयुष्याला अर्थच उरत नाही....

असं हे अजून एक स्त्री चं अती सुंदर रूप, आणि नातं  म्हणजे मैत्रीण....

हे नातं आपण स्वतः निवडतो. जे आपल्याला रक्ताच्या  नात्यापेक्षा प्रिय असतं. दोन व्यक्तिमधील विश्वास, प्रामाणिकपणा आणि काळजी घेण्याची वृत्ती असलेले चं एकमेकांचे मित्र मैत्रीण होतात. हे नातं आपल्या खूप खूप जवळच आणि हक्कच वाटत ते तुटण्याची भीती आपल्याला कधीच वाटत नाही म्हणूनच आपण त्यात खूप  मनमोकळेपणे वावरतो. हे असं नातं असतं ज्यात आपण चुकलो, रागावलो तरी आपली मैत्रीण नेहमी आपल्या सोबत असते आणि आपल्याला समजून घेते हे जरी असं असलं तरी एखाद्याचा खूप सहवास झाला म्हणजे तो किंवा ती आपली मैत्रीण झाली असे अजिबात नसते खरे पाहता मैत्री आणि सहवास यातला अन्योन्याश्रय फारच थोडा आहे. वाढत्या सहवासासोबत मैत्रीभाव अधिक परिपक्व होत जातो यात शंकाच नाही परंतु सहवास वाढला की स्नेह उत्पन्न झालाच पाहिजे असे नाही. 

त्याच प्रमाणे प्रशंसा व मैत्रिभाव या दोन भिन्न गोष्टी आहेत आपलें चुकते पाऊल जी फिरविते व जाणारा तोल जी सावरते ती खरी मैत्रीण..

खरी मैत्रीण सूर्यासारखी असते जिच्या सानिध्यात असतांना पूर्ण प्रकाशात असल्याचा भरवसा वाटत असतो तिच्या साथीने वावगं काही करण्याची भीतीचं वाटते म्हणूनच सूर्याला मित्र म्हणतात. 

पण इतक्यात छान मैत्रीला आपण कधी कधी गाफिल राहतो विशेषतः सेटल झाल्यावर, लग्न झाल्यावर 

काल एका खूप जुन्या मैत्रिणीचा फोन आला, मला म्हणाली "आपली ती अमुक मैत्रीण सोडून गेली आपल्याला " मी सुन्न झाले पुढे म्हणाली "मी यासाठी फोन नाही केला पण उद्या जर मीच फोन नाही करू शकले तर?  काय भरवसा, तिचा तो प्रश्न अजून अस्वस्थ करतोय.. मैत्रीत आपणही चुकतो गाफिल राहतो मग होतात गैरसमज आणि होतात फिके दोस्तीचे रंग मैत्रीतलं हे निसटत वळण आपल्याला दिसत पण तरीही आपला पाय  घसरतो आणि मैत्रीचा खांद्यावरचा हात सुटतो 

दोस्ती अगर गुनाह है तो होने ना देना 

दोस्ती अगर खुदा है तो उसे खोने ना देना 

करते हो अगर दोस्ती किसीसे तो सच्चे दोस्त के आंखो में कभी आसू आने ना देना 

म्हणून बोला, वेळ निघून जाण्याआधीच एकमेकांना भेटा, हक्क गाजवण सोडा. गृहीत धरू नका. आजच वेळ द्या.बोला मनात ठेऊ नका चांगल्या कामासाठी भक्कम पाठिंबा द्या. आदर आणि सन्मान करा. ठाम विश्वास ठेवा. अकारण स्पर्धा करू नका. अधिकार गाजवू नका

चुलतंय मग बोला 

या सर्व गोष्टी सांभाळा मग बघा मैत्रीण आयुष्यभराची सोबती होते आणि आयुष्य सोपं सोपं होत जात हे एक नातं तुमचं हक्काचं.. सर्वांच्या आयुष्यात असं सुंदर नातं नक्कीच असावं मैत्रीणीचं 

जय भवानी.... 🚩🙏

      अनामिका (PMJ)

✍️ सौ पुजा जहागीरदार

"जागर स्त्री शक्तीचा" तिसरे- पुष्प.. विषय-बहीण..

"जागर स्त्री शक्तीचा" ही नऊ दिवसांची नऊ लेखाची लेखनमाला देवीचरणी अर्पण.... जय भवानी....

तिसरे पुष्प... 

विषय - बहीण 

अप्रतिम आणि अनोख नातं बहिणीचं. मग ते भावाशी असो वा बहिणीशी खूप सुंदर आणि अनोख. छोटी असो वा मोठी एकतरी बहीण हवीचं! आई वडिलांनखेरीचं जर कोणतं घट्ट नातं असेल तर ते बहिणीचं

आईची सावलीच जणू आणि मोठी असेल तर विचारूच नका तिचा तोरा, दरारा, आईबाबांची खूप लाडकी लेक तिच्याशिवाय घरातलं पान देखील हलत नाही. पण मोठी असूनही मोठं प्रेम अन मोठीच माया देणारी..

मनात ठेवण्याऐवजी मन मोकळं करण्याची..

हक्काची जागा म्हणजे बहीण....

कोणत्याही परिस्थितीत साथ देणारी, वाट दाखवणारी, पाठीशी " मी आहे" असं म्हणत खंभीरपणे उभी राहणारी. आपल्या गुणांचं तोंडभरून कौतुक करणारी. प्रसंगी चूक झालीच तर आईबाबांचा स्वतः ओरडा खाणारी. सांभाळून घेणारी, अवगुणांवर शिताफिने पांघरून घालणारी. बाजू घेऊन भांडायला सदैव तत्पर असणारी. "माझा भाऊ" अशी ओळख करून देतांना तिचा चेहरा अभिमानाने दावरलेले असतो. तीच अख्ख माहेर त्या एका भावात ऐकवटलेल असतं.

नेहमी भांडूनही कधीच न तुटणारं 

न बोलता सर्व काही समजून घेणारं 

एकमेकांची मनापासून काळजी घेणारं 

असं एकमेव नातं  भावा-बहिणीचं!....

लहानपणी सोबत सोबत असतो खूप भांडतो तिच्याशी तिची प्रत्येक गोष्ट, प्रत्येक वस्तू आपलीचं असते. पण मग लांब गेल्यावर तिची खरी माया आणि किंमत जाणवते. बहिणी-बहिणी असू देत नाहीतरी भाऊ-बहीण खरी किंमत दूर गेल्यावरच एकमेकांना कळू लागते. दूर गेल्यावर या नात्याचा गोडवा अधिक वाढू लागतो. म्हणूनच कदाचित आपल्या संस्कृतीत या सुंदर नात्यासाठी दोन खास सण आहेत. राखीपौर्णिमा आणि भाऊबीज ज्यात बहीण आपल्या भावाला आपल्या रक्षणाची जबाबदारी सोपवते आणि भावाला औक्षण करून त्याला दीर्घायुष्य मिळावे अशी प्रार्थना देवाजवळ करते. 

नवरा- बायको यांच्याखेरीच बहिणीचं हे एकच असं नातं आहे जे आपल्याला सदैव साथ देतं आयुष्यभराची.

कुठल्याही नात्यात नसेल एवढी ओढ आहे.

म्हणूनच बहिणीचं नातं खूप खूप गोड आहे.

देवा हे सुंदर नातं प्रत्येकाच्या आयुष्यात येऊ दे...

प्रत्येक भावाला आणि बहिणीला एकतरी बहीण असू दे...

आयुष्यभरासाठी......जय भवानी🙏🚩

     अनामिका (PMJ)

✍️सौ पुजा जहागीरदार.

"जागर स्त्री शक्तीचा" पुष्प दुसरे..विषय - कन्या...

"जागर स्त्री शक्तीचा" ही नऊ दिवसांची नऊ लेखाची लेखनमाला देवीचरणी अर्पण.... जय भवानी....

दुसरे पुष्प... 

विषय - कन्या

लेक चैतन्याचे रूप,लेक अल्लड चांदणं

लेक रंगांचे शिंपण,लेक गंध हळवं मन

लेक म्हणजे मनाचा हळवा कोपरा....

लेक म्हणजे आनंदाचा अखंड झरा....

असं म्हणतात नशीबवान असतात ते लोक ज्यांच्या घरी कन्यारत्न जन्माला येते. पूर्वीच्या तुलनेत आता मुलीचे स्वागत घरोघरी मोठ्या आनंदाने केले जाते.

तिचा जन्म झाला की चिमुकल्या पावलांनी घराची शोभा वाढते. घरात लहान थोरांची वर्दळ वाढते. लक्ष्मीच्या पावलांनी लक्ष्मीच घरात आली असे वाटू लागते. हसण्याच्या किलकऱ्या घरात घुमू लागतात. तिच्या पायातल्या पैंजणाच्या आवाजाने घर हसू लागते.काठी टेकावणारी पंजी बालपणात हरवते. आजी आजोबा तर परत एकदा आपल्या मुलीच बालपणच जणू अनुभवतात. 

आई आणि मुलीच नातं तर खूपच खास असत दोघी एकमेकींच्या मैत्रिणीचं जणू. बाबा मुलीचा नातं म्हणजे दोघांच्या आयुष्याचा हलवा कोपरा, या नात्याबद्दल लिहिणारा गहिवराला नाही तर सांगा. अशी ही मुलगी, कन्या, लेक, पोर, छकुली, सुता, पुत्री, तनुजा, तनया, पोरगी, छोकरी घराचं नंदनवन करते. सर्वाना जीव लावते आणि एक दिवस आईवडिलांच घर सोडून पुढच्या प्रवासाला निघून जाते दुसऱ्या कुळचा आधार होण्यासाठी. हो पण स्त्री ची ही भूमिका काही सोपी नसते तिला त्यात खूप अडचनींचा सामना करावा लागते. पण तिने जर इथे तिच्या संस्कृती व संस्काराचा योग्य वापर केला तर ती दुसऱ्या कुळचाही उद्धारच करते.सर्वांची साथ मिळाली तर ती अख्ख कुटुंब सुंदररित्या चालवते, उभ करते, अन घडवतेही.

आजचा काळ प्रगतीचा आहे त्यात मुली खूप शिकू लागल्यात आणि मुले मुली समानता आली. मुली आर्थिकरित्या सबळ झाल्यात पण संस्कृती जपण्याची व संस्कार करण्याची, कुटुंब घडवण्याची जबाबदारी अजूनही मुलीचीच असते. नव्हे ति ती छान पार पडू शकते ती शक्ती तिच्यात उपजत असते. पण आता असे काहीसे घडत नाही असे चित्र दिसू लागले आहे. त्यामुळे पुढची पिढी उत्तम नागरिक घडेल का? यात थोडी शंका निर्माण होत आहे.

कारण मुलींना आजकाल खूप शिकून स्वतःच्या पायावर उभे रहायचे असते. त्यात चुकीचे नाही ते असलेच पाहिजे पण या सर्वात मुलींचे वय 30 वर्ष होते, मग लग्न मग मुले यात सामाजिक, आर्थिक, मानसिक, शारीरिक घडी बिघडते आणि मग पुढील प्रवासात तिच्यासोबत सर्वांची खूप कसरत होते. 

या सर्वातून खूप नवनवीन प्रश्न निर्माण होत आहेत याचा विचार आणि त्यावर कृती करण्याची जबाबदारी तरुण मुलींवर व त्यांच्या पालकांवर आहे 

कारण समाज उभारणीच्या कामात लेकीची, मुलीची भूमिका खूप खूप महत्वाची आहे.

आई भवानी या सर्व मुलींना या स्पर्धेच्या युगात तारू दे योग्य मार्ग दे शक्ती दे....

जय भवानी 🙏🙏

     अनामिका (PMJ)

✍️सौ. पुजा जहागीरदार.

"जागर स्त्री शक्तीचा"

शारदीय नवरात्रीच्या खूप खूप शुभेच्छा... 

"जागर स्त्री शक्तीचा"  नऊ लेखाची लेखनमाला देवीचरणी अर्पण.... जय भवानी....

स्त्री-शक्तीच्या विविध रूपांना अभिवादन करून, जिथे जिथे तिची पूजा होते तिथे तिथे देवाचे अधिष्ठान असते हे शिकवणारी आपली संस्कृती आहे. ज्या संस्कारांत आपण वाढलो ती संस्कृती, ते संस्कार जपले गेले पाहिजेत व तसे वागण्याची बुद्धी तिने सर्वांना दिली पाहिजे हीच तिच्याकडे प्रार्थना! हेच उदिष्ट डोळ्यासमोर ठेऊन नऊ दिवस आपण स्त्रीच्या विविध रूपांची माहिती माझ्या छोट्याश्या लेखाच्या माध्यमातून वाचणार आहात.. 

"जागर स्त्री शक्तीचा" ही नऊ दिवसांची नऊ लेखाची लेखनमाला देवीचरणी अर्पण.... जय भवानी....

प्रथम पुष्प... 

विषय - माता

न सांगता सर्व काही जाणते ती आई....

न मागता भरभरून देते ती आई..

आई म्हणजे आत्मा आणि ईश्वर यांचा संगम मायेची पाखरण करणारी स्त्री म्हणजे आई..

आई, माता, माय, ममता, जन्मदा, जन्मदात्री, माऊली, जननी, माई, मा, मायडी, आय आश्या कितीतरी नावानी संबोधली जाणारी ती आई..

जी जन्म देते ती जननी आई बनते. तिचे खरे प्रेम आणि पालन पोषण याची कशाचीही तुलना केली जाऊ शकत नाही.आपल्या आयुष्यातील ती एकमेव महिला जी कोणत्याही हेतूशिवाय आपल्यावर भरभरून प्रेम करते. आणि आपणच तिच्यासाठी सर्वस्व असतो. तीच आपल्याला जगण्याची खरी कला शिकवते. उत्तम आदर्श व्यक्ती घडवते. 

कौसल्या, देवकी यशोदा, माता कुंती, मदालसा,अरुंधती, जिजामाता, हिरकणी, माँ शारदा उत्तम मातृत्वाचे असे कितीतरी उदाहरणे देता येतील 

आई हे दुर्गेचे रूप आहे. आणि आई मायेचा सागर आहे. आईची महती शब्दात मावणारी नाही म्हणूनच कवी यशवंत आपल्या कवितेत "स्वामी तिन्ही जागाचा आईविना भिकारी" असं म्हणतात.तर प्रभू श्री रामचंद्रानी स्वर्णमयी लंकेपेक्षा आपली जन्मभूमी, मातृभूमी अयोध्या श्रेष्ठ आहे असे म्हटले आहे. म्हणजे जन्मभूमीची आईशी बरोबरी केली आहे ते म्हणतात.. " जननी जन्मभूमीश्च स्वर्गादापिगरियसी" याच विचारातून आपण आपल्या देशाला भारत माता असे म्हणत असू...

मातृत्व हा एक सुखद प्रवास आहे.मातृत्व हे स्त्रीला मिळालेलं सर्वश्रेष्ठ वरदान आहे.

आजच्या विज्ञानयुगातसुद्धा आईचं स्थान हे अढळ आहे. बाळाची आई ही मृदू हाक ऐकण्याएवढं सुख अजूनतरी कशा कशात नाही.

ही दैवी देणगी आपली उत्तम नागरिक घडविण्याची जबाबदारी समजू या आणि सर्व जिजाऊ होऊ या....

जय भवानी....भारत माता की जय 🚩

      अनामिका (PMJ)

✍️सौ. पुजा जहागीरदार.

*दर्शन रघुरायाचे....*🚩

*दर्शन रघुरायाचे....*🚩

गेल्या महिन्यात 22 जानेवारी रोजी अयोध्येत राम मंदिर प्राणप्रतिष्ठेचा कार्यक्रम पंतप्रधान नरेंद्र मोदी, अनेक राज्यांचे मुख्यमंत्री, देशातील मोठे उद्योगपती, चित्रपट आणि क्रीडा जगतातील सेलिब्रिटींच्या उपस्थितीत पार पडला. तेव्हापासून जगभरातून लोक येथे दर्शनासाठी येत आहेत. तेव्हापासूनच अयोध्येत जाण्याची उत्सुकता होतीच.आणि लवकरच योग आला 26,27 फेब्रुवारी ला आम्ही अयोध्येत होतो.

उत्तर प्रदेशात प्रवेश करताच सर्वात प्रथम आम्ही प्रेमात पडलो ते "कुल्लड वाली चाय" च्या इतका सुंदर अप्रतिम चहा तो ही सगळीकडे चवीला सारखा फक्त इथेच ...सकाळच्या सुंदर सुरुवाती नंतर आम्ही फिरायला सुरुवात केली ..

सगळीकडे कडक, सुव्यवस्था शांतापूर्ण भक्तिमय अवस्था ....

घ्यायला प्रसाद प्रभूंचा, वानरसेना इथे सदा असते  सज्ज ....

नद्यांची आरती त्यातली संम्यक कृती, मनाला वेड लावते, त्या विविध घाटातील शांत लाटांची आकृती...

उंच अशी हनुमान गढी जेथून हनुमानजी रामकोटचे रक्षण करी.....

श्री राम मंदिर जे भव्य दिव्य मंदिर जिथे भावना व्यक्त करू शकत नाही.अशी जागा, जिथे आपल्याला आपल्या नशिबाचा अभिमान वाटतो अशी जागा. लोक तीर्थक्षेत्री का जातात याचं उत्तर जिथे मिळतं ती जागा..पाच मंडप पार केल्यावर येतो तो अद्भुत क्षण त्या सुंदर बालरूपातील प्रभु श्री रामचंद्रांचे दर्शन आपल्याला होते  आपण निशब्ध्द होतो..त्या रामाला आपल्या आतल्या रामाचे दर्शन होते.भक्तीमय अंतःकरणाने आपण दोघे हात जोडून नमस्कार करतो. मुखातून एकच वाक्य बाहेर येत ...सर्वे भवन्तु सुखिनः ...

जिकडे पाहू तिकडे मंदिर नव्हे मंदिरांची जणू नगरीच...अयोध्या....

असामान्य अजेय सदा विजयी योध्दा ज्याची नगरी अयोध्या...

ना कुणी जिंकू शकेल युद्ध अशी श्री राम नगरी अयोध्या....  जय श्री राम... जय जय श्री राम...🚩

✍🏻पुजा मुंडले जहागीरदार.